Nr 5/2006 (75), Śladami wrocławskiego bibliotekoznawstwa. ArtykuĹ | |
Olga Schabowicz
| |||
WspĂłĹczeĹnie wielu ludzi zachwyca siÄ potÄgÄ Ameryki. Jej rozwĂłj cywilizacyjny i kulturowy wzbudza niejednokrotnie zazdroĹÄ wĹrĂłd obywateli innych paĹstw. CzÄsto jednak nie myĹlÄ oni o tym, Ĺźe gdyby nie chÄÄ poznawania nowych ĹwiatĂłw, idea krzewienia wiary, a rĂłwnieĹź i ĹźÄ dza bogactwa EuropejczykĂłw - ta potÄga nigdy by nie powstaĹa. Indianie - pierwotni mieszkaĹcy kontynentu amerykaĹskiego - mimo wielu osiÄ gniÄÄ natury duchowej, umiejÄtnoĹci stosowania roĹlin jako lekarstw itp., do momentu kolonizacji nie wyszli poza epokÄ kamienia gĹadzonego czy brÄ zu.[1] Kolonizacja Ameryki PĂłĹnocnej rozwinÄĹa siÄ w peĹni na poczÄ tku XVII w. W tym czasie Ameryka PoĹudniowa i Ĺrodkowa byĹy juĹź niemalĹźe caĹkowicie skolonizowane przez HiszpaniÄ i PortugaliÄ. Do terenĂłw tych moĹźna zaliczyÄ rĂłwnieĹź Meksyk, na terenie ktĂłrego kultura ksiÄ Ĺźki rozwijaĹa siÄ na wzĂłr paĹstw poĹudniowoamerykaĹskich. Problematyka ta nie bÄdzie rozwijana w tej pracy ze wzglÄdu na zbyt rozlegĹy zakres oraz zbyt duĹźe róşnice kulturowe z AmerykÄ PĂłĹnocnÄ . NajwiÄkszÄ rolÄ w podboju kontynentu pĂłĹnocnoamerykaĹskiego odegrali Francuzi i Anglicy (prĂłbowali z nimi rywalizowaÄ rĂłwnieĹź Holendrzy).[2] To wĹaĹnie te dwa kraje miaĹy najwiÄkszy wkĹad w ksztaĹtowanie paĹstwa amerykaĹskiego - zarĂłwno jego polityki, jak i kultury. Stosunki z plemionami indiaĹskimi byĹy róşnorodne, zarĂłwno w poszczegĂłlnych latach, jak i na terenie poszczegĂłlnych kolonii. Francuzi prowadzili handel z plemieniem Montagnais, walczyli wspĂłlnie z Hugonami, wysyĹali mĹodych Indian do szkóŠwe Francji; Anglicy prawdopodobnie nie przetrwaliby pierwszej zimy, gdyby nie pomoc Indian Wapanog, ktĂłrzy ofiarowali im rĂłwnieĹź ziemiÄ; Holendrzy dokonywali transakcji handlowych z Mohikanami, Mohawkami, Algonkinami, Irokezami i innymi. Towarem wymiennym byĹy nie tylko skĂłry, broĹ, jedzenie, ubrania, ale rĂłwnieĹź ksiÄ Ĺźki, choÄ z pewnoĹciÄ w mniejszym stopniu. DRUKARSTWOAĹź do lat czterdziestych XVII stulecia kolonie amerykaĹskie nie posiadaĹy wĹasnych drukarĹ. KsiÄ Ĺźki i gazety sprowadzano z Europy. Kolonie angielskie zlecaĹy te zadania drukarni w Cambridge w Anglii, a francuskie wydawaĹy swe dzieĹa w Drukarni KrĂłlewskiej w ParyĹźu.[3] Importowano rĂłwnieĹź ksiÄ Ĺźki z Hiszpanii, Niemiec, Holandii, a nawet Skandynawii.[4] Drukarstwo na kontynencie amerykaĹskim rozpoczÄĹo siÄ wraz z zaĹoĹźeniem pierwszej drukarni w 1638 r. przy Harvard College w Cambridge (Massachusetts). Jej wĹaĹcicielkÄ byĹa wdowa po Jose Gloverze, ktĂłry byĹ pomysĹodawcÄ utworzenia zakĹadu drukarskiego w Ameryce,[5] natomiast kierowaĹ niÄ Stefan Daye,[6] ktĂłrego Glover wybraĹ na wspĂłĹpracownika. W 1639 r. spod prasy tej drukarni wyszedĹ pierwszy druk na ziemiach Nowego Ĺwiata - The Freeman's Oath.[7] Niestety, Ĺźaden z egzemplarzy tego jednokartkowego wydawnictwa nie zachowaĹ siÄ do naszych czasĂłw. Drukowano tu rĂłwnieĹź psaĹterze, almanachy (m.in. bardzo popularny The Bay Psalm Book), kazania itp. Kolejne zakĹady drukarskie zaczÄĹy powstawaÄ dopiero po 1675 r. W tym wĹaĹnie roku John Forster zaĹoĹźyĹ oficynÄ w Bostonie, w 1685 r. - William Bradford w Filadelfii, a w 1693 r. w Nowym Jorku, w 1709 r. - Thomas Short w New London, w 1727 r. - James Franklin w Newport, w 1730 r. - William Parks w Jamestown, w 1749 r. - James Davis w Newbern, w 1756 r. - Daniel Fowle w Portsmouth.[8] W amerykaĹskich zakĹadach drukarskich uĹźywano materiaĹĂłw sprowadzonych z Europy, gĹĂłwnie Anglii. Dopiero w II poĹowie XVIII wieku podjÄto tu prĂłby ich produkcji. W 1769 r. Isaac Doolitle skonstruowaĹ prasÄ drukarskÄ . Dwa lata później Christopher Sauer otworzyĹ pierwszÄ odlewniÄ czcionek w Ameryce w miejscowoĹci Germantown. PierwszÄ caĹkowicie amerykaĹskÄ ksiÄ ĹźkÄ , czyli w caĹoĹci wyprodukowanÄ z materiaĹĂłw amerykaĹskich i w Ameryce, byĹ wydany w 1775 r. w Filadelfii Impenetrable Secret.[9] GĹĂłwnymi oĹrodkami drukarskimi byĹy: Boston, Nowy Jork i Filadelfia. Pod koniec XVIII stulecia na terenie StanĂłw Zjednoczonych znajdowaĹo siÄ okoĹo 100 oficyn. W roku 1751, w Kanadzie pierwszÄ drukarniÄ zaĹoĹźyĹ Bartholemew Greek mĹodszy, ktĂłry przeniĂłsĹ siÄ tu z Bostonu. OgraniczaĹa ona jednak swÄ dziaĹalnoĹÄ gĹĂłwnie do wydawania gazety The Halifax Gazette. Z kolei od 1764 r. w Quebecu dziaĹa oficyna, ktĂłrej zaĹoĹźycielami byli dwaj Szkoci - William Brown i Thomas Gilmore. Spod ich prasy wychodziĹa popularna Gazette de Quebec. W mieĹcie tym dziaĹaĹ rĂłwnieĹź Robert Fletscher. Kolejna drukarnia pojawiĹa siÄ w Montrealu w 1776 r. za sprawÄ Francuza Fleury Mespleta, ktĂłry przeniĂłsĹ siÄ tu z Filadelfii.[10] W późniejszym okresie powstawaĹy kolejne drukarnie, jednak byĹy one maĹe i czÄsto zmieniaĹy wĹaĹcicieli, co niekorzystnie wpĹywaĹo na ich rozwĂłj. PRASAW roku 1690 ukazaĹa siÄ pierwsza amerykaĹska gazeta Publick Occurrences both Foreign and Domestic.[11] Jej pierwszy i zarazem jedyny numer opublikowano w Bostonie, ktĂłry staĹ siÄ gĹĂłwnym oĹrodkiem wydawniczym Nowego Ĺwiata. TakĹźe w tym mieĹcie, w roku 1704 zaczÄto wydawaÄ pierwszÄ staĹÄ gazetÄ - tygodnik The Boston News Letter. W niedĹugim czasie zaczÄĹy powstawaÄ kolejne czasopisma: w grudniu 1719 r. Boston Gazette i American Weekly (Pensylwania), w 1721 r. New - England Courant (Boston), w 1725 r. New York Gazette, w 1730 r. ukazaĹa siÄ wydawana przez Benjamina Franklina Pennsylvannia Gazette, a od 1733 r. nowojorski The Weekly Journal.[12][13] ZaĹoĹźycielem tej ostatniej byĹ Lewis Morris, a wydawcÄ - drukarz John Peter Zenger.[14] RozwĂłj prasy postÄpowaĹ dosyÄ szybko jak na Ăłwczesne warunki. W 1725 r. ukazywaĹo siÄ w koloniach piÄÄ pism, a w 1765 r. - 25 tytuĹĂłw, z czego dwa byĹy w jÄzyku niemieckim. PoczÄ tkowo czasopisma amerykaĹskie byĹy przedrukami wydawnictw europejskich, gĹĂłwnie angielskich. Później zaczÄto opisywaÄ w nich sprawy zwiÄ zane z wydarzeniami w koloniach, relacje o Ĺźegludze handlowej i zamorskiej, komentarze polityczne.[15] PoczÄ tki prasy w Kanadzie datuje siÄ na rok 1752, kiedy to Jan Bushell wydaĹ tu pierwszy numer The Halifax Gazette. W 1764 r. zaczÄto wydawaÄ Gazette de Quebek (William Brown i Tomasz Gilmore drukowali jÄ w dwĂłch jÄzykach: angielskim i francuskim), a w 1778 r. Fleury Mesplet zaĹoĹźyĹ czasopismo Gazette Litteraire de Montreal, ktĂłre ukazuje siÄ do dziĹ pod tytuĹem The Montreal Gazetce.[16] RUCH WYDAWNICZY i KSIÄGARSTWOCentrum ksiÄgarstwa i ruchu wydawniczego w XVII i XVIII wieku byĹa wschodnia czÄĹÄ kraju i takie miasta, jak: Boston, Filadelfia - później doĹÄ czyĹ do nich Nowy Jork. PoczÄ tkowo handlowano przede wszystkim ksiÄ Ĺźkami importowanymi z Europy.[17] Wraz z rozwojem drukarstwa krajowego rozwijaĹa siÄ sprzedaĹź rodzimych wydawnictw. Inicjatorem ksiÄgarstwa w Ameryce byĹ Usher - wĹaĹciciel pierwszej ksiÄgarni w Bostonie, a tym samym w Nowym Ĺwiecie, otwartej w 1647 r. W 1669 r. zakĹad przejÄ Ĺ jego syn - John. KsiÄgarz prowadziĹ skrupulatnÄ dokumentacjÄ swej dziaĹalnoĹci. Zachowana tzw. lista Ushera rejestruje ksiÄ Ĺźki importowane z Europy w latach 1682-1685 w podziale na 20 kategorii odzwierciedlajÄ cych zainteresowania Ăłwczesnych mieszkaĹcĂłw Ameryki.[18] Lista Ushera
Inni drukarze i wydawcy tego okresu to: Christopher Sauer, William Bradford, Benjamin Franklin. BostoĹscy ksiÄgarze od 1724 r. decydowali o cenach sprzedawanych ksiÄ Ĺźek w caĹy kraju, a w 1804 r. wydali American catalogue of books zawierajÄ cy wykaz 1338 pozycji pochodzÄ cych z oficyn dziaĹajÄ cych na terenie StanĂłw Zjednoczonych.[19] W latach szeĹÄdziesiÄ tych XVIII wieku w Bostonie byĹo 31 ksiÄgarni, z ktĂłrych tylko jedna miaĹa na sprzedaĹź 10 tysiÄcy ksiÄ Ĺźek.[20] BIBLIOTEKIPierwszymi bibliotekami, ktĂłre powstaĹy na terenie Ameryki, byĹy biblioteki uniwersyteckie. W 1638 r. John Harvard ufundowaĹ takÄ instytucjÄ przy uniwersytecie w Cambridge, ktĂłry rok później przyjÄ Ĺ jego imiÄ. KsiÄgozbiĂłr skĹadaĹ siÄ z poczÄ tkowo z 400 woluminĂłw, ale juĹź w 1764 r. liczba ta wzrosĹa do piÄciu tysiÄcy. Niestety, w tym samym roku poĹźar zniszczyĹ czÄĹÄ zbiorĂłw. W ich odbudowie pomagali m.in. John Hancock i Thomas Hollis.[21] Kolejno zakĹadano biblioteki przy uniwersytetach: Yale w New Haven (1700), Pensylwania w Filadelfii (1740), Princeton (1746), Columbia w Nowym Jorku (1754). PierwszÄ skĹadnicÄ ksiÄ Ĺźek w Kanadzie byĹa biblioteka uniwersytecka w Quebec.[22] KsiÄ Ĺźnice uniwersyteckie sĹuĹźyĹy przede wszystkim studentom oraz wykĹadowcom, gromadzÄ c ksiÄ Ĺźki naukowe, dlatego teĹź z myĹlÄ o szerszych krÄgach czytelnikĂłw zaczÄto zakĹadaÄ biblioteki o charakterze publicznym. PierwszÄ tego typu instytucjÄ ufundowaĹo miasto Nowy Jork w 1730 r. Jej siedzibÄ byĹ ratusz. Podobnie postÄ piĹy wĹadze Filadelfii w 1731 r.[23] Z inicjatywy Benjamina Franklina powstaĹo tu stowarzyszenie naukowe Yunto, ktĂłre nastÄpnie przeksztaĹciĹo siÄ w AmerykaĹski Towarzystwo Filozoficzne.[24] Na jego potrzeby zorganizowano Klub Dyskusyjny (Book Club), ktĂłry staĹ siÄ podwalinÄ dla zaĹoĹźenia biblioteki publicznej.[25] W II poĹowie XVII wieku na terenach kolonii angielskich pojawiĹy siÄ biblioteki prywatne. Jedna z najwiÄkszych byĹa wĹasnoĹciÄ Cottona Machera[26] i mieĹciĹa siÄ w Bostonie.[27] Podobne kolekcje posiadali m.in. kapitan Robert Keayne (rĂłwnieĹź w Bostonie) i Paul Dudley, ktĂłry w 1719 r. przekazaĹ swoje zbiory miastom Oxford i Massachusetts. GĹĂłd ksiÄ Ĺźki zaspokajaĹy teĹź tworzone na wzĂłr europejski pĹatne wypoĹźyczalnie: wĹaĹciciele prywatnych ksiÄgozbiorĂłw udostÄpniali je innym, niejednokrotnie pobierajÄ c za to opĹaty i okreĹlajÄ c czas wypoĹźyczenia - ksiÄ Ĺźki o wiÄkszej objÄtoĹci naleĹźaĹo zwrĂłciÄ po miesiÄ cu, natomiast eseje, nowele itp. po tygodniu. W 1800 r. utworzono BibliotekÄ Kongresu (Library of Congress). Na jej siedzibÄ wybrano Waszyngton. PoczÄ tkowo miaĹa ona sĹuĹźyÄ wyĹÄ cznie pracownikom Kongresu,[28] jednak w niedĹugim czasie staĹa siÄ bibliotekÄ narodowÄ StanĂłw Zjednoczonych. Bardzo duĹźy wpĹyw na powiÄkszenie jej zbiorĂłw miaĹ prezydent Thomas Jefferson, ktĂłry przez niemal 50 lat gromadziĹ ksiÄ Ĺźki majÄ ce zwiÄ zek z AmerykÄ oraz piĹmiennictwo naukowe. Obecnie Biblioteka Kongresu jest najwiÄkszÄ bibliotekÄ na Ĺwiecie. Jej ksiÄgozbiĂłr to 28 milionĂłw drukĂłw w 480 jÄzykach, 50 milionĂłw rÄkopisĂłw oraz zbiory w postaci filmĂłw, map, muzykaliĂłw.[29] CZYTELNICTWOJednymi z pierwszych, ktĂłrzy zapoznali ludnoĹÄ tubylczÄ z ksiÄ ĹźkÄ i kulturÄ europejskÄ , byli sprowadzeni przez Samuela de Champlaina w 1615 r. misjonarze rekoleci (franciszkanie bosi). ZaĹoĹźyli oni klasztor w Quebecu i wĹaĹnie tam rozpoczÄli chrystianizacjÄ Indian.[30] PiÄÄ lat później na wybrzeĹźe Nowej Anglii przybyli tzw. ojcowie-pielgrzymi (pilgrims fathers),[31] ktĂłrzy w niedĹugim czasie osiedlili siÄ tu i zaĹoĹźyli osadÄ Plymouth. Byli to purytanie,[32] ktĂłrzy z powodĂłw religijnych byli zmuszeni do opuszczenia Anglii. Jako osoby gĹÄboko wierzÄ ce przywieĹşli oni ze sobÄ swĂłj nieodĹÄ czny atrybut - BibliÄ. ByĹy to ksiÄgi drukowane jeszcze w Anglii, ale zapotrzebowanie na Pismo ĹwiÄte byĹo tak duĹźe, Ĺźe w niedĹugim czasie podjÄto jej produkcjÄ na kontynencie amerykaĹskim. Egzemplarz Pisma ĹwiÄtego znajdywaĹ siÄ w kaĹźdym purytaĹskim domu, gdyĹź byĹo ono jednoczeĹnie kodeksem, zbiorem wzorĂłw wszelkich zachowaĹ i praw, jakimi kierowali siÄ purytanie. Nawet nazwy miejscowoĹci czerpano z Biblii, np. w 1630 r. zaĹoĹźono osadÄ o nazwie Salem, co wedĹug Pisma ĹwiÄtego znaczy "pokĂłj".[33] BibliÄ przetĹumaczono takĹźe na jeden z indiaĹskich dialektĂłw. DokonaĹ tego w 1660 r. John Eliot - pastor z Roxbury w Massachusetts, tĹumaczÄ c BibliÄ na jÄzyk algonkijski.[34] JednoczeĹnie byĹa ona pierwszÄ BibliÄ wydanÄ na kontynencie amerykaĹskim (wydali jÄ w 1661 r. Samuel Green i Marmaduke Johnson w drukarni w Cambridge Massachusettes). RĂłwnie popularnÄ literaturÄ w XVII wieku byĹy zbiory kazaĹ[35] oraz utwory opisujÄ ce Ĺźycie pierwszych kolonizatorĂłw, historie nowo powstaĹych osad (np. William Bradford - gubernator Plymouth - spisaĹ dzieje ojcĂłw-pielgrzymĂłw od chwili ich przybycia do Ameryki).[36] ChÄtnie czytano takĹźe roczniki, broszury, ulotki i almanachy. Jednym z najpopularniejszych almanachĂłw byĹ Poor Richard's Almanach autorstwa Benjamina Franklina, ktĂłry przetĹumaczono rwnieĹź na kilkanaĹcie jÄzykĂłw obcych. Z kolei pierwszym bestsellerem Ameryki kolonialnej byĹ wydany w 1640 r. psaĹterz-modlitewnik Bay Psalm Book (KsiÄga PsalmĂłw), ktĂłry w latach 1640-1750 miaĹ 27 wydaĹ.[37] Jednym z najwaĹźniejszych drukĂłw StanĂłw Zjednoczonych jest oczywiĹcie Deklaracja NiepodlegĹoĹci podpisana 4 lipca 1776 r. przez przedstawicieli 12 kolonii angielskich. NiewÄ tpliwie kraje europejskie miaĹy bardzo duĹźy wpĹyw na ksztaĹtowanie siÄ kultury Nowego Ĺwiata. Istotny jest tu rĂłwnieĹź fakt, Ĺźe pierwszymi Amerykanami i Kanadyjczykami, oczywiĹcie poza Indianami, byli Europejczycy emigrujÄ cy na ten kontynent. To wĹaĹnie oni zapoznali ludnoĹÄ tubylczÄ z kulturÄ ksiÄ Ĺźki, jej produkcjÄ i rozpowszechnianiem. Nie oznacza to jednak, Ĺźe mieszkaĹcy StanĂłw Zjednoczonych i Kanady nie nadali wĹasnego oblicza wszystkim tym procesom, ktĂłre skĹadajÄ si na kulturÄ ksiÄ Ĺźki, czego najlepszym przykĹadem jest obecny bardzo dobrze prosperujÄ cy rynek ksiÄ Ĺźki w Ameryce PĂłĹnocnej. Przypisy[1] KATZ, H. Historia StanĂłw Zjednoczonych Ameryki, WrocĹaw: Ossolineum, 1971, s. 24. [2] WOJTCZAK, J. Quebec 1759, Warszawa: Bellona, 2000, s. 5-42. [3] Drukarnia KrĂłlewska drukowaĹa m. in. na zlecenie jezuitĂłw prowadzÄ cych misjÄ chrzeĹcijaĹskÄ wĹrĂłd Indian z terenĂłw Kanady. Ăwczesnym dyrektorem paryskiej drukarni byĹ Cramoisy. [4] RAVEN, J. The export of books to colonial North America. Publishing History 1997, nr 42, s. 21-40. [5] Jose Glover zmarĹ w czasie podróşy z Anglii do Ameryki. [6] UĹźywana jest rĂłwnieĹź druga wersja tego nazwiska - Day, np. w Encyklopedii wiedzy o ksiÄ Ĺźce. WrocĹaw: Ossolineum, 1971, s. 2216. [7] WedĹug Encyklopedii wiedzyâŚ, s. 2216 tytuĹ ten brzmi The oath of freeman i zostaĹ wydany w 1638 r. [8] TamĹźe, s. 2216. [9] BLAIR, W., HORNBERGER, T., STEWART, R. American literature. A brief history. Chicago: Univ. Press, 1964, s. 61. [10] Encyklopedia wiedzyâŚ, s. 1100-1101. [11] Encyklopedia wiedzyâŚ, s. 2216. [12] KATZ, H. HistoriaâŚ, s. 116. [13] BLAIR, W., HORNBERGER, T., STEWART, R. AmericanâŚ, s. 21. [14] ROZBICKI , M. J., WAWRZYCZEK, I. (red. nauk). Historia StanĂłw Zjednoczonych Ameryki: 1607-1763. Warszawa: Wydaw. Naukowe PWN, 1995, t. 1, s. 98. [15] ROZBICKI , M. J., WAWRZYCZEK, I. (red. nauk). Historia StanĂłw ZjednoczonychâŚ,s. 101. [16] SZWEJKOWSKA, H. KsiÄ Ĺźka drukowana XV-XVIII wieku. Zarys historyczny. WrocĹaw: PaĹstwowe Wydaw. Naukowe, 1980, s. 265-266. [17] Miasta te byĹ rĂłwnieĹź gĹĂłwnymi portami, do ktĂłrych przybijaĹy statki europejskie. [18] HART, J. D. The popular book. A history of America`s literary taste. Berkeley: Univ. of Berkeley Press, 1961, s. 14-15. [19] Encyklopedia wiedzyâŚ, s. 2222. [20] ROZBICKI , M. J., WAWRZYCZEK, I. (red. nauk). Historia StanĂłw ZjednoczonychâŚ, s. 133. [21] Harvard College Library [on-line]. [dostÄp 12 kwietnia 2006]. DostÄpny w World Wide Web: http://hcl.harvard.edu/. [22] Encyklopedia wiedzyâŚ, s. 2212. [23] Historia StanĂłwâŚ, s. 102. [24] W 1798 r. jego czĹonkiem zostaĹ Julian Ursyn Niemcewicz. [25] CHAĹASIĹSKI, J. Kultura amerykaĹska. Formowanie siÄ kultury narodowej w Stanach Zjednoczonych Ameryki. Warszawa: Ludowa SpĂłĹdzielnia Wydawnicza, 1962, s. 19. [26] ByĹ on czĹonkiem Towarzystwa KrĂłlewskiego (Royal Society) w Londynie. [27] ROZBICKI , M. J., WAWRZYCZEK, I. (red. nauk). Historia StanĂłw ZjednoczonychâŚ, s. 277. [28] Na zakup ksiÄ Ĺźek potrzebnych w pracy Kongresu przeznaczono 5 tysiÄcy dolarĂłw. [29] The Library of Congress. About Library. History [on-line]. [dostÄp 8 kwietnia 2006]. DostÄpny w World Wide Web: www.loc.gov/about/history/index.html. [30] WOJTCZAK, J. Quebec 1759, s. 19. [31] ROZBICKI, M. J., WAWRZYCZEK, I. (red. nauk). Historia StanĂłw ZjednoczonychâŚ, s. 51-52. [32] Purytanin - czĹowiek o surowych zasadach obyczajowych; purytanizm - reformatorski ruch religijny w XVI w. w Anglii gĹoszÄ cy surowe zasady obyczajowe [33] KATZ, H. Historia..., s. 47. [34] ROZBICKI , M. J., WAWRZYCZEK, I. (red. nauk). Historia StanĂłw ZjednoczonychâŚ, s. 188. [35] BLAIR, W., HORNBERGER, T., STEWART, R. American..., s. 24-26. [36] HART, J. D. The popular bookâŚ, s. 4. [37] KATZ, H. Historia..., s. 117. Zob. teĹź: HART J. D. The popular book..., s. 302. Bibliografia
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||