ebib 
Nr 2/2009 (102), Open source a biblioteki. Komunikat
 poprzedni artykuł następny artykuł   

 


Irena Augustynowska
Biblioteka DWSSP „Asesor” we Wrocławiu

Beata Święcicka
Biblioteka WSZ „Edukacja” we Wrocławiu

Największa biblioteka Dolnej Saksonii – SLUB


W dniach 7-11 lipca 2008 r., korzystając z możliwości, jakie daje bibliotekarzom program szkoleniowy LLP-Erazmus odwiedziłyśmy Sächsische Landesbibliothek- Staats- und Universitätsbibliothek Dresden. Jest to największa biblioteka naukowa Dolnej Saksonii powstała 22 stycznia 1996 r. w wyniku połączenia Sächsische Landesbibliothek (Saksońska Biblioteka Krajowa istniejąca od 1556 r.) z Universitätsbibliothek der Technischen Universität Dresden (Biblioteka Główna Uniwersytetu Technicznego w Dreźnie powstała w 1828 r.). Formalnego połączenia dokonano w 1996 r., ale do 2002 r. trwała budowa nowego gmachu, który byłby w stanie pomieścić przynajmniej część zbiorów dwóch tak zacnych i zasobnych bibliotek (Fot. 1).

Fot. 1. Budynki Biblioteki SLUB z widocznym między nimi szklanym sufitem Czytelni Centralnej (zdjęcie pochodzi z: Deutsche Fotothek - SLUB)

Fot. 1. Budynki Biblioteki SLUB z widocznym między nimi szklanym sufitem Czytelni Centralnej (zdjęcie pochodzi z: Deutsche Fotothek - SLUB)

W 2003 r. uroczyście otwarto podwoje nowej biblioteki i rozpoczęła się asymilacja zbiorów, czynności i pracowników z dwóch bibliotek o innych tradycjach i całkiem innym charakterze działania: biblioteki państwowej ze swoimi zbiorami historycznymi, popularnonaukowymi, beletrystycznymi dla dorosłych i dzieci, pełniącej funkcję merytorycznego nadzoru nad bibliotekami całej Saksonii oraz biblioteki uniwersyteckiej nastawionej na obsługę dydaktyki, profesorów i studentów. Zbiór połączonych bibliotek stanowi obecnie ponad 8,5 miliona jednostek inwentarzowych.

Struktura organizacyjna SLUB

Na mocy Ustawy z dnia 15 lipca 1995 r. Ministerstwa Nauki i Kultury Saksonii powołano Sächsische Landesbibliothek Staats- und Universitätsbibliothek Dresden (SLUB) – placówkę niezależną i autonomiczną w podejmowaniu wszelkich działań i podpisywaniu umów. Organami naczelnymi SLUB są: dyrektor generalny oraz Kuratorium. Dyrektor generalny jest proponowany przez Kuratorium a zatwierdzany przez Ministerstwo Nauki i Kultury Saksonii, które jest organizatorem SLUB i któremu bezpośrednio podlega. Prace dyrektora generalnego wspiera dwóch zastępców. Jednego proponuje Senat Uniwersytetu Technicznego, drugiego dyrektor generalny. Obaj zastępcy muszą uzyskać akceptację Kuratorium. Kuratorium działa na zasadzie rady bibliotecznej. Składa się z dziesięciu osób: pięć to zaproponowani uczeni uniwersytetu, zatwierdzeni przez ministerstwo, pięć to wybrani przez ministerstwo wybitni działacze lub zasłużeni dla kultury Saksonii. Kadencja Kuratorium trwa cztery lata. Do jej głównych zadań należy: proponowanie polityki gromadzenia zbiorów i wielkości funduszy na poszczególne kolekcje, proponowanie różnego rodzaju projektów oraz pośrednictwo i mediacje w ustalaniu strategii działań biblioteki.

Podstawowa działalność biblioteki jest realizowana w ośmiu działach:

  1. Administracja (referat administracyjny, księgowość, kadry i obsługa porządkowa).
  2. Technologie informacyjne (referat obsługi systemu, administrowania siecią, rozwoju oraz Biblioteka Digitalna).
  3. Gromadzenie zbiorów (referat bibliotekarzy dziedzinowych, dział książek, dział czasopism, dział innych mediów oraz dział technicznego przygotowania do udostępniania).
  4. Udostępnianie i informacja (referaty: serwis informacyjny, serwis dostaw, serwis obsługi użytkownika, czyli wypożyczalnie, magazyny i zbiory w wolnym dostępie).
  5. SLUB: biblioteka centralna, DrePunct, cztery biblioteki wydziałowe: prawo, leśnictwo, medycyna oraz pedagogika i wychowanie.
  6. Zbiory (referaty: rękopisy i starodruki, zbiór map, dział muzyczny, mediateka, dział stenografów).
  7. Niemiecka Fototeka (referaty: serwis, opracowanie, warsztat fotograficzny, centrum digitalizacji).
  8. Dział konserwacji zbiorów (referaty: warsztat renowacyjny i introligatorski, dział konserwacji i ochrony starodruków oraz referat długiej archiwizacji).

Nasza praktyka dotyczyła trzech głównych zagadnień: zapoznanie się ze strukturą organizacyjną SLUB, prace związane z gromadzeniem (również egzemplarza obowiązkowego, darów i wymiany międzybibliotecznej) oraz zadania działu udostępniania i informacji.

Gromadzenie (Dział III)

Głównym tematem zbiorów gromadzonych w SLUB jest literatura dotycząca techniki i historii sztuki po 1945 r. (literaturę dot. tego tematu sprzed 1945 r. gromadzi Biblioteka Uniwersytecka w Heidelbergu). Cztery biblioteki wydziałowe (Zweigbibliotheken), które funkcjonują w strukturze SLUB, gromadzą zbiory z zakresu: prawa, leśnictwa, medycyny oraz pedagogiki i wychowania. Placówki te wcześniej były oddzielnymi bibliotekami utworzonymi dla uniwersytetów o danej specjalizacji.

Gromadzeniem zbiorów zajmują się głównie bibliotekarze zatrudnieni w „Fachreferat”, są to specjaliści z różnych dziedzin wiedzy (bibliotekarze dziedzinowi). Realizuje się tu głównie zamówienia profesorów uniwersytetu i innych osób prowadzących zajęcia. W SLUB gromadzi się egzemplarz obowiązkowy wydawnictw działających na terenie Saksonii. Uzyskane egzemplarze obowiązkowe po przejrzeniu przez bibliotekarzy dziedzinowych zostają jako regionalia zakwalifikowane do zakupu, lub są odsyłane z powrotem do wydawnictwa. Po otrzymaniu faktury lub innego dokumentu wpływu na zakupione przez bibliotekę publikacje, każda pozycja dostaje swoją „kartę obiegu” (Laufzetel Neuerwerbung), na której bibliotekarze wykonujący poszczególne czynności związane z gromadzeniem i opracowaniem (stemplowanie, oznaczanie miejsca, katalogowanie, klasyfikacja, zabezpieczanie) wypełniają kolejne rubryki od momentu, kiedy dana pozycja trafi do działu gromadzenia aż do chwili oddania jej do udostępniania.

Opracowanie stosowane do czasu fuzji w macierzystych bibliotekach, w SLUB zastąpiono mniej praco- i czasochłonną systematyką Regensburger Verbundkatalog. Polega ona na nadaniu książkom i innym mediom literowej symboliki określającej dział, w którym dana pozycja powinna się znaleźć. Wygląda to następująco: A – ogólne; B – teologia i religioznawstwo; C – filozofia i psychologia; D – pedagogika; E – językoznawstwo; F – filologia klasyczna, bizantyjska; G – germanistyka, niderlandystyka, skandynawistyka; H – anglistyka, amerykanistyka: I – romanistyka; K – slawistyka; L – etnologia, archeologia klasyczna, kultura sztuki, architektura i budownictwo, muzykologia; M – politologia, socjologia, wojskowość; N – historia; P – prawo; Q – zarządzanie; R – geografia; S – matematyka, informatyka T – przyroda, geologia, paleontologia; U – fizyka; V – chemia i farmacja; W – biologia, medycyna; Z – kraj i leśnictwo, ogrodnictwo, rybołówstwo, gospodarstwo domowe, technika, sport. W ramach poszczególnych działów tworzone są działy drugiego (i następnego) stopnia poprzez dodawanie kolejnych liter lub cyfr np.:
A – ogólne
AN – księgoznawstwo i bibliotekoznawstwo, informacja naukowa
AN 50000 – AN 89900 – bibliotekoznawstwo
AN 58000 – AN 64950 – bibliografia, historia
AN 59000 – AN 59600 – historia bibliotek
AN 59100 – starożytność

Natomiast w SLUB przystosowano tę klasyfikację do własnych potrzeb i używa się 14 grup głównych: A – naukoznawstwo, szkolnictwo wyższe, księgoznawstwo, bibliotekoznawstwo, informacja naukowa, media i komunikacja;
AR – natura i ochrona środowiska;
CL-C – psychologia;
M – politologia, socjologia, wojskowość;
P – prawo;
Q – gospodarka;
R – geografia;
S – matematyka, informatyka;
T – przyrodoznawstwo;
U – fizyka;
V – chemia i farmacja;
W – biologia;
X-Y – medycyna;
Z – kraj i leśnictwo, rybołówstwo, ogrodnictwo, gospodarstwo domowe, technika, sport.

Przy wolnym dostępie do ponad 540 000[1] zbiorów znajdujących się w centralnej bibliotece SLUB jest to klasyfikacja bardzo czytelna i wygodna dla czytelników. W naszej ocenie klasyfikacja określa głównie znak miejsca na półce, ponieważ użytkownicy w swoich poszukiwaniach posługują się językiem naturalnym, wykorzystując w terminalach systemu OPAC indeksowane pola z opisu bibliograficznego. Przy opracowaniu nie nadaje się haseł przedmiotowych, a jedynie słowa kluczowe.

Egzemplarz obowiązkowy. Wymiana międzybiblioteczna. Dary.

Przepisy dot. egzemplarza obowiązkowego określa saksońskie prawo prasowe[2], nakładające obowiązek na wydawców, w drugiej kolejności na drukarnie, dostarczania do Biblioteki Narodowej dwóch egzemplarzy każdego ukazującego się tytułu oraz jednego egzemplarza do Biblioteki Krajowej w regionie, w którym dane wydawnictwo prowadzi swoją działalność (taką funkcję pełni SLUB dla Saksonii). Wydawnictwa zwykle rzetelnie dostarczają egzemplarze, jeśli jednak z jakiegoś powodu tego nie uczynią, biblioteka upomina się o nie (najczęściej z pozytywnym skutkiem). Wadą prawa o EO jest fakt, że jest przestarzałe i mówi jedynie o książkach i czasopismach drukowanych, nie uwzględniając publikacji na innych nośnikach. Prowadzi się już ogólnoniemiecką dyskusję o konieczności nowelizacji tego zapisu.

Część pozycji otrzymanych z egzemplarza obowiązkowego i darów niekwalifikujących się do zbiorów SLUB[3], przeznacza się do wymiany międzybibliotecznej. W tym celu sporządza się listy zbędnych pozycji i rozsyła drogą elektroniczną do bibliotek, które mogą w ten sposób wybrać sobie potrzebne do swoich zbiorów tytuły. SLUB również otrzymuje takie wykazy od innych bibliotek krajowych i z nich wybiera dla siebie książki dot. Saksonii. Wybrane w ten sposób egzemplarze przekazuje się nieodpłatnie bibliotekom.

Informacja i udostępnianie (Dział IV)

W SLUB podstawowym zadaniem pracowników działu IV jest przede wszystkim tworzenie warsztatu informacyjnego oraz obsługa stanowisk informacyjnych znajdujących się na terenie biblioteki, informacja telefoniczna, informacja komputerowa, informacja wirtualna oraz informacja osobista (Fot. 2).

Fot. 2. Stanowisko informacji (zdjęcie pochodzi z: Deutsche Fotothek – SLUB)

Fot. 2. Stanowisko informacji (zdjęcie pochodzi z: Deutsche Fotothek – SLUB)

Stanowiska w punktach informacyjnych obsługiwane są głównie przez pracowników informacji (ich dzień pracy składa się z czterech godzin pracy w gabinecie i czterech na stanowisku informacyjnym), a także pracownicy z działu gromadzenia. Każdy pracownik z działu III (gromadzenia) ma obowiązek jeden dzień w tygodniu pracować w udostępnianiu, aby mieć bezpośredni kontakt z czytelnikiem i znać jego aktualne potrzeby. Pracownicy ci obsługują stanowiska informacji lub stanowiska wypożyczeń (Fot. 3).

Fot. 3 Stanowiska zapisów, wypożyczeń, zwrotów i realizacji zamówień on-line (zdjęcie pochodzi z: Deutsche Fotothek – SLUB)

Fot. 3 Stanowiska zapisów, wypożyczeń, zwrotów i realizacji zamówień on-line (zdjęcie pochodzi z: Deutsche Fotothek – SLUB)

Ponieważ w bibliotekach niemieckich jest stosowana dziedzinowa specjalizacja gromadzonych zbiorów, dotyczy to również zakresu udzielanych informacji. W SLUB nie odpowiada się na pytania z zakresu prawa i medycyny. Pytania te przekierowuje się do bibliotek wyspecjalizowanych w tym zakresie. Na stronie SLUB jest możliwe całodobowe uzyskiwanie informacji elektronicznej dzięki programowi automatycznego odpowiadania na pytania zaprogramowane w serwisie informacyjnym. Program ten nosi nazwę „Chat-Bot” (wirtualny doradca, asystent) i generuje z sieci odpowiedzi na pytania, które wcześniej zostały przewidziane. Podobny program funkcjonuje również w innych bibliotekach uniwersyteckich np. w Hamburgu – pod nazwą „Stella”.

Bibliotekarze z działu informacji służą informacją na temat banków danych oraz uczą metod poruszania się po nich, jak również szybkiego wyszukiwania informacji. Banki danych są przez bibliotekę kupowane. Za treść banku danych odpowiada firma sprzedająca. SLUB jest aktywnym partnerem międzynarodowej sieci informacyjnej (Internationales Netzwerk der Informationseinrichtungen). Pracownicy informacji oprowadzają od trzech do pięciu wycieczek dziennie. W przypadku większej liczby imprez wspomagają ich pracownicy działu III.

Udostępnianie

Największą atrakcją SLUB są niezmierzone przestrzenie i 540 000 zbiorów w wolnym dostępie (Fot. 4 i 5). Każdy użytkownik SLUB ma zagwarantowany dostęp do katalogów tradycyjnych, prowadzonych do 1995 r., lub elektronicznych (na miejscu lub on-line), w których są wszystkie zbiory.

Fot. 4 Na grzbietach regałów znajduje się opis rodzaju przechowywanego na nich zbioru oraz półeczka do odkładania książek. Niskie regały służą czytelnikom również jako stolik

Fot. 4 Na grzbietach regałów znajduje się opis rodzaju przechowywanego na nich zbioru oraz półeczka do odkładania książek. Niskie regały służą czytelnikom również jako stolik

Fot. 5 Każdy regał ma półeczkę, na której czytelnik może odłożyć sobie wybrane książki

Fot. 5 Każdy regał ma półeczkę, na której czytelnik może odłożyć sobie wybrane książki. Radość Beatki wynika z poznania techniki jej otwierania (należy leciutko wcisnąć a otworzy się automatycznie)

Użytkownicy mogą skorzystać z czytelń zamkniętych, z profesjonalną obsługą: czytelni starodruków i wydawnictw sprzed 1945 r., czytelni stenogramów, regionaliów, fototeki czy czytelni map. Bez ograniczeń są dostępne czytelnie otwarte: czytelnia centralna (na 200 miejsc) (Fot. 6 i 7), czytelnia czasopism, mediateka, fonoteka, stanowiska internetowe i komputerowe, czytelnia materiałów profesorskich oraz wiele pojedynczych stanowisk (siedzących i stojących). Materiały, z których czytelnik chce korzystać przez kilka dni, można przechowywać w znajdujących się przy czytelni centralnej zamykanych szafkach ze szklanymi, przezroczystymi drzwiczkami.

Fot. 6 Czytelnia Centralna, znajduje się centralnie miedzy dwoma 8 piętrowymi budynkami biblioteki...

Fot. 6 Czytelnia Centralna, znajduje się centralnie miedzy dwoma 8 piętrowymi budynkami biblioteki (5 pięter nad i 3 pod powierzchnią ziemi). Czytelnia stanowi podziemny łącznik tych budynków. Posiada oświetlenie naturalne przez szklany sufit, w którym zainstalowany jest również system wentylacji (zdjęcie pochodzi z: Deutsche Fotothek – SLUB)

Fot. 7 Czytelnia Centralna

Fot. 7 Czytelnia Centralna (wzdłuż ścian księgozbiór podręczny, poziom wyżej - antresola z księgozbiorem encyklopedyczno-informacyjnym, piętro drugie - okna gabinetów do pracy cichej, piętro trzecie - księgozbiór w wolnym dostępie)

Istnieje też możliwość wynajęcia na dłuższy okres jednoosobowego, zamykanego gabinetu do pracy indywidualnej (Fot. 8) lub pomieszczeń do pracy zbiorowej czy pracy głośnej.

Fot. 8 Gabinety do pracy cichej. W głębi Czytelnia Główna

Fot. 8 Gabinety do pracy cichej. W głębi Czytelnia Główna

Do czytelni centralnej, jeszcze w ubiegłym roku akademickim, nie wolno było wnosić komputerów osobistych (laptopów). Obecnie czytelnia główna została podzielona na strefę z laptopem (1/3) i bez laptopa. Oprócz tego w całej bibliotece wydzielono miejsca do komunikacji, jak również miejsca cichego czytania „z” i „bez” laptopa. Miejsca te zostały wydzielone na podstawie obserwacji przyzwyczajeń studentów i zaznaczone odpowiednim obrazkiem. Obrazki można przestawiać. Studenci mogą też sami wybierać sobie miejsce, w którym chcą czytać w ciszy. W pozostałych czytelniach można korzystać ze sprzętu własnego, z komputerów znajdujących się w czytelni internetowej lub innych zainstalowanych na terenie biblioteki.

Bez przeszkód można poruszać się po trzech piętrach biblioteki i korzystać ze wszystkich zbiorów prezentowanych na regałach. Materiały oklejone czerwoną etykietą są dostępne wyłącznie na miejscu, a te z żółtą można wypożyczyć do domu na miesiąc. Na czerwono-żółto oznakowano pozycje udostępniane na zewnątrz na krótki okres np. na tydzień. Wypożyczeń można dokonywać samodzielnie przy pomocy urządzenia do wypożyczenia książek lub u bibliotekarza. Podobnie ze zwrotem wypożyczonych pozycji – można dokonać tego automatycznie dzięki urządzeniu do przyjmowania zwrotów lub u bibliotekarza. Zbiory magazynowe są dostarczane przy pomocy zautomatyzowanego systemu dostaw i ciągłej transmisji książki. W oznakowanych pojemnikach książki trafiają poprzez system szyn „do” i „z” odpowiedniej czytelni i stanowiska wypożyczeń (Fot. 9).

Fot. 9 Pojemnik w którym bibliotekarze przesyłają realizowane zamówienia

Fot. 9 Pojemnik w którym bibliotekarze przesyłają realizowane zamówienia. Czerwone pokrętła służą do zaznaczania piętra i stanowiska na które pojemnik powinien trafić.

Studentki czy pary studenckie mają możliwość zostawienia swojego dziecka w pokoju dla dzieci, pełnego zabawek, książeczek i innych gadżetów. Zmęczeni i znużeni czytelnicy mogą odpocząć (zdrzemnąć się) na leżankach, znajdujących się obok czytelni centralnej. Mogą z nich korzystać również użytkownicy, którzy lubią czytać na leżąco (Fot. 10).

Fot. 10. Miejsca obok Czytelni Centralnej do relaksu lub pracy na leżąco

Fot. 10. Miejsca obok Czytelni Centralnej do relaksu lub pracy na leżąco (zdjęcie pochodzi z: Deutsche Fotothek – SLUB)

W bibliotece znajduje się profesjonalny punkt ksero, a w kilkunastu miejscach sprzęt do indywidualnego kserowania i skanowania materiałów bibliotecznych. Istnieje również możliwość telefonicznego złożenia zamówienia na kserokopie potrzebnego materiału.

Czytelnicy bardzo chętnie korzystają z urządzeń elektronicznych (uzyskiwanie informacji, dokonywanie wypożyczeń i zwrotów), co spowodowało znaczne ograniczenie w zatrudnieniu. Likwidacji uległo wiele stanowisk informacyjnych i udostępniania. Niestety o zmniejszeniu zatrudnienia stanowi nie tylko wprowadzenie urządzeń elektronicznych, ale i „Aufstellungsstop” (stop zatrudnianiu na etat) narzucone przez Ministerstwo Nauki i Kultury finansujące działalność SLUB. Biblioteka bez zgody ministerstwa nie może rozpisać żadnego stanowiska pracy na umowę stałą. Wyjątek stanowi umowa–zlecenie, która może być sfinansowana np. przez fundację. Fundacje chętnie finansują różnego rodzaju projekty biblioteki.

Wystawy, wykłady, spotkania autorskie

W SLUB znajduje się wiele miejsc wystawienniczych. Najefektowniejszym z nich jest „komora skarbów” (Schatzkammer, Fot. 11), czyli specjalnie zaprojektowane, zabezpieczone, metalowe pomieszczenie i jego foyer, także oddzielone metalowymi ścianami od stropów, schodów i korytarzy głównych. Prezentowane są tu najcenniejsze zbiory SLUB, a także innych bibliotek, archiwów czy muzeów świata. W pomieszczeniu tym są zachowywane nadzwyczajne środki bezpieczeństwa oraz szczególne warunki klimatyczne. W foyer „komory skarbów” prezentowane zbiory nie podlegają już tak nadzwyczajnym warunkom ochrony, chociaż i tak są bardziej zabezpieczone niż wystawy w innych miejscach biblioteki. Przede wszystkim, dlatego że są zamknięte: po pierwsze w gablotach, a po drugie w pomieszczeniu, gdzie może wejść określona grupa ludzi, wyłącznie pod opieką przewodnika.

Fot. 11 Prezentacja zbiorów Muzeum Książki

Fot. 11 Prezentacja zbiorów Muzeum Książki w „komorze skarbów” (zdjęcie pochodzi z: Deutsche Fotothek – SLUB)

Natomiast w różnych miejscach biblioteki prezentowane są inne eksponaty m.in. nowości książkowe, czasopisma, plakaty, obrazy, zbroje, nowoczesne malarstwo; dotyczące wielkich postaci lub ich twórczości, artystów profesjonalnych i amatorów, prac dzieci i dorosłych oraz wiele, wiele innych. Łącznie z galerią portretów dyrektorów biblioteki.

W sali wykładowej, znajdującej się na terenie biblioteki, odbywają się liczne spotkania autorskie, wykłady wybitnych uczonych niemieckich i zagranicznych, konferencje i seminaria. Raz w miesiącu organizowane są tam również spotkania pracowników SLUB tzw. „Mitarbeiter für Mitarbeiter” (współpracownik dla współpracownika), na których kierownicy poszczególnych działów przedstawiają nowości, osiągnięcia oraz problemy swojego oddziału. Wiele akcji kierowanych jest do potencjalnych użytkowników, np. dzień otwartych drzwi, długa noc w bibliotece czy warsztaty czytelnicze.

Muzeum Książki

Muzeum Książki powstało w 1835 r. jako zbiór cymeliów (Zimelienzimmer) w Królewskiej Bibliotece Publicznej w Dreźnie. Sto lat później przeniesiono je do Pałacu Japońskiego, w którym nową siedzibę uzyskała Saksońska Biblioteka Krajowa. W 1945 r. podczas bombardowań zostało zniszczone i spalone. Po wojnie, dopiero w 1952 r. udostępniono niewielką część zbiorów uratowanych z pożogi wojennej. W 2003 r. razem z innymi zbiorami Saksońskiej Biblioteki Krajowej zostało przeniesione do nowej siedziby SLUB i stanowi niewątpliwie jej najcenniejszą kolekcję. Należą do niej m.in. Kodeks Drezdeński-Maya (rękopis), szkicownik Albrechta Dürera, Mainzer Psalterium z 1457 r. oraz rękopisy nut J. S. Bacha, A. Vivaldiego, R. Wagnera i R. Schumanna (Fot. 10).

Statystyka

Użytkownicy

  • Aktywni czytelnicy: 47 338
  • Odwiedzający: 1,4 mln
  • Wypożyczenia: 2,29 mln
  • Odwiedziny WEBOPAC: 1,8 mln

Lekcje biblioteczne/wycieczki dla studentów, uczniów i seniorów

  • Liczba: 1000
  • Uczestnicy: 13 000

Pisemne informacje 6000

Stan zbiorów

  • Książki i czasopisma oprawne: 4,5 mln
  • Czasopisma: 10 250
  • Czasopisma on-line: 6 000

Zbiory zdigitalizowane

  • Rękopisy średniowieczne : 40
  • Mapy i rysunki: 4000
  • Książki, listy i nuty: 1000
  • Kopie: 100 000
  • Technikbücher: 620

Zbiory sfilmowane

  • Stron historycznych saksońskich gazet: 446 700
  • Kart rękopisów: 117 000

Zbiory w wolnym dostępie

  • Biblioteka Centralna 540 000
  • Biblioteka DrePunct 230 000 (vis á vis Biblioteki Centralnej)
  • Cztery biblioteki filialne 222 900 (łącznie)[4]

Biblioteka jest otwarta 74 godziny w tygodniu. Podczas sesji jeszcze dłużej, a w czasie wakacji krócej, tzn. godziny otwarcia biblioteki są modyfikowane w zależności od potrzeb studentów.

Podsumowując chciałybyśmy powiedzieć, że biblioteka SLUB zachwyca przede wszystkim panującą tam przestrzenią, wolnym dostępem do zbiorów i możliwością wyboru dowolnego miejsca do korzystania z zasobów biblioteki. Także godziny pracy sprawiają, że praktycznie można z niej korzystać bez ograniczeń. Bardzo korzystny jest sposób finansowania biblioteki, na którą środki pieniężne przekazuje państwo. Ponadto jako książnica pełniąca funkcje regionalne może ubiegać się o dofinansowanie z samorządu lub fundacji. Innym źródłem finansowania są dotacje uniwersyteckie, ponieważ biblioteka obsługuje również społeczność akademicką. Z biblioteki może korzystać każdy, kto ukończył 14 lat i jest zameldowany na terenie Niemiec. Osoby niemające zameldowania w Niemczech, mogą korzystać ze wszystkich zbiorów wyłącznie na miejscu.

Niestety połączenie biblioteki uniwersyteckiej z krajową (w naszym rozumieniu publiczną) miało również negatywne skutki – niekorzystnie wpłynęło na działalność publiczną. Gromadzenie obecnie bardziej jest ukierunkowane na spełnianie potrzeb i obsługę społeczności akademickiej niż mieszkańców Drezna i Saksonii. Nie gromadzi się zbiorów i nie prowadzi działalności kulturalno-oświatowej skierowanej do dzieci i młodzieży pozaszkolnej. Zaniechano również prowadzenia działalności metodyczno-instrukcyjnej na rzecz saksońskich bibliotek publicznych. Nasza praktyka w Dreźnie, oprócz wartości naukowych i edukacyjnych, stanowiła również, a może przede wszystkim, niezwykłą przygodę turystyczną. Drezno to historyczne, wyjątkowo interesujące, przepiękne 550-tysięczne miasto. Wiekopomne zabytki architektury, muzea, opera, kościoły i teatry spowodowały, że czas praktyki, nawet przedłużony o weekend, nie wystarczył by je poznać. A Niemcy, wbrew powszechnym opiniom, okazali się niezwykle serdeczni i gościnni (Fot. 12).

Fot. 12 … namiastka tego, co trzeba koniecznie w Dreźnie zobaczyć: Zwinger, Frauenkirche, Hofkirsche, Semperoper, Grünes Gewöble (skarbiec i galeria sztuki) i koniecznie pospacerować wzdłuż Łaby tarasami Brüla, zwanymi Balkonem Europy.

Fot. 12 … namiastka tego, co trzeba koniecznie w Dreźnie zobaczyć: Zwinger, Frauenkirche, Hofkirsche, Semperoper, Grünes Gewöble (skarbiec i galeria sztuki) i koniecznie pospacerować wzdłuż Łaby tarasami Brüla, zwanymi Balkonem Europy.

Przypisy

[1] SLUB Kurier Sonderheft 2006 s. 5.

[2] Sächsisches Gesetz über Presse (SächsPressGz) vom 3. April 1992.

[3] Biblioteki uniwersyteckie w Niemczech specjalizują się w gromadzeniu zbiorów z określonej dziedziny wiedzy.

[4] Die SLUB in Zahlen (2007) [on-line]. [dostęp 7 sierpnia 2008]. Dostępny w World Wide Web: http://www.slub-dresden.de/ueber-uns/informationen-ueber-uns/aktuelle-informationen/pressemitteilungen-2008/info-553/.

 Początek strony



Największa biblioteka Dolnej Saksonii – SLUB / Irena Augustynowska, Beata Święcicka// W: Biuletyn EBIB [Dokument elektroniczny] / red. naczelny Bożena Bednarek-Michalska - Nr 2/2009 (102) marzec. - Czasopismo elektroniczne. - [Warszawa] : Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich KWE, 2010. - Tryb dostępu: http://www.ebib.info/2010/102/a.php?augustynowska_swiecicka. - Tyt. z pierwszego ekranu. - ISSN 1507-7187